شمارهٔ ۵٢٠ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
عزمم درست گشت که نارم دگر بکف
مدح کسی که هست بدو هجو هم دریغ
میغند این خسان به نپاشیدن عطا
ز آنرو که جمله صاعقه بارند همچو میغ
ابن یمین ز همت دونان کرم مجوی
کی کار ذوالفقار کند زنگ خورده تیغ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این بیتها به عزم و اراده شاعر اشاره دارند که تصمیم گرفته از مدح کسانی که هجی (نقد) هم در موردشان وجود دارد، دست بردارد. شاعر تأکید میکند که افرادی که همیشه در طلب عطا هستند، مانند ابرهای طوفانی هستند که به بارش خوبان میپردازند. او به بیهودهگی تلاش زبانی و کلامی دونان اشاره میکند و میگوید که در این دنیا نمیتوان از کسانی که مقام و ارزش واقعی ندارند، انتظار کرم و بزرگواری داشت. به طور کلی، شاعر بر عدم ارزش و توانایی افراد پست تأکید میکند.