شمارهٔ ۵٢٨ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
آنرا که بخت یار و سعادت بود رفیق
باشد گشاده سوی مراد دلش طریق
منت خدایرا که مرا کرد کامکار
بر چشمه سار کوثر و برهاند از حریق
ناخوانده همچو روزی نیک اختران رسید
با طلعتی چو روز شب قیرگون غسیق
برجستم از نشاط و صراحی گرفته پیش
بر دست او نهاده یکی ساغر رحیق
می خورد و مست گشت و بخفت و بخواب رفت
ذکر اللتی و ما فعلت به بعد لا یلیق
هنگام صبحدم چو سر از خواب برگرفت
بگشاد لب بخنده و پس گفت ای صدیق
در حیرتم ز ابن یمین و شطارتش
تا ره چگونه برد شب تیره در مضیق
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن درباره خوشبختی و سعادت شخصی است که بخت یارش بوده و به آرزوهایش دست یافته است. او از خداوند به خاطر موفقیتش تشکر می‌کند و به زیبایی طبیعت و استفاده از آن برای خوشگذرانی اشاره می‌کند. در ادامه، او از حالتی شاداب و مستی می‌گوید که در آن به همراه دوستانش نشسته و از خوشی لذت می‌برد. پس از بیدار شدن در صبح، او با تعجب به وضعیت خود و دوستانش می‌نگرد و به مسیری که در شب تیره طی کرده‌اند، فکر می‌کند. متن به طور کلی حس نشاط و شادی را منتقل می‌کند و بر اهمیت دوستان و لحظات خوش زندگی تأکید دارد.