شمارهٔ ۵٢٧ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
من از فروتر خویش ار همی کشم رنجی
عجب مدار که خواهم برینت داد وقوف
نه آفتاب فلک نور بخش ماه بود
همیشه ماه رساند به آفتاب کسوف
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات از رنج‌هایی که از خود و وجودش می‌کشد سخن می‌گوید و تاکید می‌کند که نباید تعجب کرد اگر بخواهد از این وضعیت رهایی یابد. در ادامه، اشاره می‌کند که نور آفتاب همیشه ماه را روشن نمی‌کند و در واقع، کسوف (تاریکی) همیشگی نیست و روزی به پایان می‌رسد.