شمارهٔ ۵٧۵ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
هفتاد سالگی که دو چندانت عمر باد
کردست رنجش ابن یمین را ز جان ملول
پیری مخواه ز آنکه ندیدم که سوی پیر
آید ز هیچ روی نسیم خوشی قبول
سودای پیر گشتن اگر میپزد جوان
باشد از آنسبب که ظلوم آمد و جهول
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به ناامیدی ناشی از پیری اشاره می‌کند و می‌گوید که در هفتاد سالگی، رنج و سختی زندگی به او فشار آورده است. او به این نکته می‌پردازد که هیچ چیز خوشایند و لذت‌بخش از زندگی در دوران پیری مشاهده نکرده و به همین دلیل از پیر شدن می‌هراسد. او همچنین به این موضوع اشاره می‌کند که جوانی و شور و نشاط به دلیل جهل و ظلمی که در جهان وجود دارد، به پیری تبدیل می‌شود.