نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۶٣٨ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

ای صبا با صاحب صاحبقران

اصف ثانی جلال ملک و دین

یوسف طاهر نسب کز رای پیر

هست با بخت جوانش همنشین

آنکه بهر بخشش اش می پرورند

کان و دریا گوهر و در ثمین

وانکه بار حملش ار گردون کشد

در زمانه آرام گیرد چون زمین

گر بود فرصت بگو این یک سخن

در بیان وصف حال این حزین

گو بکمتر بنده درگاه خود

پیش ازین بود التفاتت بیش ازین

چون نیامد تا با کنون بر زبان

چاکرت را جز ثنا و آفرین

بازگو تا منقطع بهر چه شد

التفات خاطرت زابن یمین

هر چه خواهی کن که خواهم بودنت

تا بحشر از بندگان کمترین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره ستایش و مدح شخصی به نام "اصف ثانی" و توصیف مقام و ویژگی‌های اوست. شاعر از "صبا" (نسیم صبح) می‌خواهد که این پیام را به او برساند. او را به عنوان جوانی با بخت خوب و بافضیلت معرفی می‌کند که در برابر مشکلات و بارهای سنگین، آرامش دارد. همچنین شاعر از عدم توجه و دل‌دادگی بیشتری که قبلاً از سوی آن شخص دریافت کرده است، شکایت می‌کند و از او می‌خواهد که دوباره توجهش را جلب کند. در نهایت، شاعر ابراز می‌کند که تا روز قیامت، از بهترین بندگان او خواهد بود.