نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۶۴٩ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

آنم که بندگی نکنم حرص و آزار

آزادگیست رسمم و این خود سزد ز من

حقا که بر سر افسر شاهی نبایدم

گر بیم آن بود که صداعی رسد ز من

شادی نمای هستم و از دولت زمان

غم نیز هم نمیخورم از محنت ز من

اکنون زمانه گرچه شمار از کسی نیافت

کز جهل فرق می نکند کیل را ز من

غمگین مباش ابن یمین ز آنکه پیش ازین

جمعی گرفته اند بدل تیره را ز من

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن شعری از شاعر بزرگ ایرانی، ابن یمین، است. شاعر در این شعر بیان می‌کند که او از بندگی و حرص به دور است و به آزادی خود اهمیت می‌دهد. او به شاهی که در مقام و قدرت است، تأکید می‌کند که نباید نگران اموری باشد که از او ناشی می‌شود. همچنین، شاعر اشاره دارد که در زمانه‌ای که مردم از درد و غم رنج می‌برند، او به شادمانی و خوشی می‌اندیشد. او تاکید می‌کند که نباید از تغییرات و مشکلات زندگی غمگین بود، چرا که بسیاری دیگر نیز چنین حالتی را تجربه کرده‌اند.