شمارهٔ ۶۵۵ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)
با گوی گفت چو کان کای در هوای وصلت
پیوسته کار قدم از بار غم خمیدن
داری دمی سر آن کآئی برم اگر چه
با من ترا نباشد آئین آرمیدن
گویش چه گفت گفتا گر خوانی ار برانی
از دوست یک اشارت از ما به سر دویدن
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به عشق و دلتنگی اشاره می‌کند و می‌گوید که چقدر به معشوق خود فکر می‌کند و در آرزوی وصال اوست. او در این حال که غم وجودش را خم کرده، می‌گوید که حتی اگر در این راه با معشوقش ملاقات نکند، حضور او در ذهنش کافی است. شاعر همچنین به این نکته اشاره می‌کند که حتی اگر معشوق او را دعوت نکند یا طرد کند، یک اشاره کوچک از سوی او می‌تواند دلش را شاد کند و او را به سمت خود بکشاند.