شمارهٔ ۶٨۴ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
کسی که نیک نهاد آمد از بدایت کار
ز خود چگونه پسند آیدش بدی کردن
چو سیرت ملکی میتوان گرفت بجهد
نشان همت قاصر بود ددی کردن
بکوش در ره احسان که آن بود با حق
تجارتی ز پی سود ده صدی کردن
بهوش باش که پیری رسید ابن یمین
گذشت وقت جوانی و بیخودی کردن
شباب فرع جنونست و شیب اصل خرد
جنون قبیح بود وقت بخردی کردن
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بررسی اخلاق و رفتار انسان می‌پردازد. شاعر می‌گوید که کسی که از نیک‌نیتی به دنیا آمده، نمی‌تواند بدی کند و اگر کسی به سیرت و خصوصیات نیکو نزدیک شود، به راحتی از انجام کارهای بد دور می‌شود. وی توصیه می‌کند که در مسیر نیکوکاری تلاش کنیم، زیرا این رفتار نزد خدا پسندیده است و به نوعی به سود می‌انجامد. همچنین شاعر به اهمیت زمان و پیری اشاره می‌کند و می‌گوید که دوران جوانی به سرعت می‌گذرد و نباید در این دوران خود را گرفتار جنون و رفتارهای ناپسند کنیم، چرا که خرد و عقل واقعی در کنار نیکوکاری در زندگی مهم است.