شمارهٔ ۶٩٠ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این بیت‌ها به تفکر در مورد زندگی و تجربیات خود می‌پردازد. او با بیان این‌که در هفتاد و پنج سال عمرش هیچ انسانی را ندیده که از خوشحالی یا ترس تحت تأثیر تحسین دیگران قرار گیرد، به نوعی انتقاد از خساست و عدم بخشش انسان‌ها اشاره می‌کند. او متوجه می‌شود که هرچند کرم و بخشندگی ممکن است دشوار باشد، اما در واقع این خساست برای افراد آسان‌تر است. شاعر بر این عقیده است که هیچ احسان یا تحسینی از سوی دیگران دریافت نکرده و به نوعی به این مسأله خود را ناامید و غمگین می‌بیند. در پایان نیز به این نکته اشاره می‌کند که شاید این خساست خاص به برخی افراد یا مناطق نیست و در تاریخ نیز مشاهداتی از این دست بوده است.