شمارهٔ ٧٠ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
ایدل هوشیار اگر چه سپهر
با تو در شیوه مواسا نیست
مخور انده که با همه تنها
هستش اینحال با تو تنها نیست
کیست باری سپهر هرزه روی
کایستادن دمیش یارا نیست
بی ثباتیست بیسر و پائی
در جهان با کسش مدارا نیست
سر فرو ناوری بوعده او
می نبینی که پای بر جا نیست
گر تو خواهی که بر خوری از عمر
خلق را خود جز این تمنا نیست
نقد امروز را مده از دست
دی برفت و امید فردا نیست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بررسی حال و روز انسان در جهان می‌پردازد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که اگرچه انسان ممکن است در زندگی دچار تنهایی و ناامیدی شود، اما در واقع این تنهایی نسبی است و نباید به آن دچار نگرانی شد. او به بی‌ثباتی و ناپایداری زندگی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که وضعیت کنونی ارزش بیشتری دارد و نباید فرصت‌های امروز را برای آینده‌ای نامعلوم فدای انتظار برای فردا کرد. در نهایت، تأکید بر این است که باید از لحظات اکنون بهره برد و به زندگی در حال حاضر اهمیت داد.