شمارهٔ ٧١٠ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
یکچند شد که بر هدف دل کمان چرخ
تیر از کمین گشاد و فروبست کار من
وز دور نا موافق و ایام مختلف
آشفته شد چو زلف بتان روزگار من
وز اختلاف گردش گردون دون نواز
اغیار من شدند کنون یار غار من
وز صرصر هموم و دم سرد حاسدان
بی برگ و بینوا چو خزان شد بهار من
با عقل کار دیده که در حل مشکلات
رای ویست مؤنمن و مستشار من
گفتم از آنچه میکشم از دهر شمه ئی
زان پس که در گذشت ز حد اضطرار من
گفتا که مسپر ابن یمین جز طریق صبر
کاینست در حوادث دهر اختیار من
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این قطعه به بیان دشواری‌ها و تجارب تلخ خود در زندگی می‌پردازد. او به مشکلاتی که از چرخش روزگار و تغییرات ناگهانی به وجود آمده اشاره می‌کند و وضعیت خود را با زلف زیبای معشوقی مقایسه می‌کند که آشفته است. از دوستی‌های غیر واقعی و بدی‌های روزگار یاد می‌کند و بیان می‌کند که چگونه در برابر حوادث و حسادت دیگران احساس ناامیدی کرده است. او به عقل و درایت خود در مواجهه با مشکلات اشاره می‌کند و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که تنها راه‌حل صبر و تحمل در برابر سختی‌هاست.