نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ٧٢ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

ای روزگاز از تو بوجه معاش خویش

قانع شدیم ترک بگیر این مضایقت

یا رب چه موجبست که با عاقلی اگر

نانی طلب کند نکند کس موافقت

کون خری گر از پی آب خضر شود

با او کند دو اسبه سعادت مرافقت

آری میان فکرت ما و قضای حق

نادر شود گشاده طریق مصادقت

ابن یمین ز سفله مجوی آب زندگی

گر جان ز تشنکی کند از تن مفارقت

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به شکایت و گلایه از وضعیت معیشتی و کمبودهای زندگی اشاره دارد. شاعر از روزگار می‌خواهد که اوضاع مالی‌اش را بهبود بخشد و از تنگدستی رهایی یابد. او همچنین به عدم حمایت دیگران از کسی که به دنبال نان و معاش زندگی است، اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که حتی عاقل‌ترین افراد نیز در این مسیر با دشواری‌ها روبه‌رو هستند. در نهایت، شاعر به اهمیت تلاش و جستجوی زندگی بهتر می‌پردازد و هشدار می‌دهد که نباید از آب حیات و زندگی واقعی دور شد.