شمارهٔ ٧٢۴ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
ز آتش مجمر ار کشم دودی
بی نیازم ز عود سوزی او
ور بدستم رسد ز گل خاری
فارغم از چمن فروزی او
نرود عاقل ار پی روزی
خود رساند خدای روزی او
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این بیتها به بیان اندیشهای عمیق درباره نیازمندیها و وابستگیها میپردازد. او میگوید که اگر بخواهد از آتش مجمر دودی به دست آورد، دیگر نیازی به عود سوزان ندارد. همچنین اگر به گل خاری دست پیدا کند، از زیبایی چمن بینیاز خواهد بود. در نهایت، او به این نکته اشاره میکند که انسان عاقل نباید به دنبال روزی باشد، چرا که خداوند خود روزی را به او خواهد رساند. این اشعار به معنای خودکفایی، غنا و تسلیم در برابر قضا و قدر الهی اشاره دارد.