شمارهٔ ٧١۵ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
ای شهنشاهی که ترک آسمان بندد کمر
از برای بندگی کمترین هندوی تو
بر مثال استره سر در شکم پنهان کند
روزگار آنرا که جوید نقص یکتا موی تو
کمترین بندگان ابن یمین کز اعتقاد
هست و خواهد بود دایم معتکف در کوی تو
چون بامیدی که بیند طلعت میمونت را
هر صباحی می‌شتابد همچو دولت سوی تو
کی روا باشد که دربان نیکخواهی را چو او
دور دارد بر مثال چشم بد از روی تو
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به ستایش یک پادشاه و توصیف وابستگی عمیق و عشق بندگانش به او می‌پردازد. شاعر، به توصیف ویژگی‌های خارق‌العاده و جذابیت پادشاه اشاره می‌کند و در بند اول، نشان از فخر و عظمت او می‌دهد. با ابراز امیدواری، شاعر آرزو می‌کند که همیشه در خدمت پادشاه بماند و از زیبایی‌های او بهره‌مند شود. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که دور بودن از پادشاه، مانند دوری از چشم بد است و باید همیشه در نزدیکی او بود.