شمارهٔ ٧٣٨ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
ای کریمی که مادر ارکان
چون تو فرزند راد نازاده
دست گوهر فشانت درگه جود
از کرم داد مکرمت داده
کی توان گفت ابر چون کف تست
عقل داند گهر ز بیجاده
حال خود عرضه میکنم بر تو
ای کریم جواد آزاده
باده من بنده را بقرض انداخت
کز جهان باد منقرض باده
گر خلاصم دهی ز دست غریم
گردد اسباب عیشم آماده
قافیه گرچه دال خواهد شد
بعد ازین ما و روی سجاده
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به ستایش کریم و بخشنده‌ای می‌پردازد که جاودانگی و نیکی‌های او مانند باران است. شاعر از مقام و کرامت این شخص (که به نظر می‌رسد اشاره به امام جواد (ع) دارد) تجلیل می‌کند و خود را در حال دردی و نیاز به کمک به او معرفی می‌کند. او از این کریم درخواست دارد تا او را از مشکلات و سختی‌ها نجات دهد و به زندگی شاداب و خوش‌حال بازگرداند. به طور کلی، شعر نمایانگر ارادت و نیاز شاعر به الطاف الهی و انسانی است.