شمارهٔ ٧٣۵ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
هر که از طاعت بسیار در افتاد بعجب
چون عزازیل شود مستحق لعن و تفو
گر ته طاعت ما را که گنه چاک ز دست
سهل باشد کندش تو بیک لحظه رفو
هر گناهی که کند بنده خداوندش اگر
نکند عفو مر او را نتوان گفت عفو
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بررسی خطرات ناشی از خودپسندی و غرور در اثر عبادت بیش از حد می‌پردازد. شاعر هشدار می‌دهد که فردی که به عبادت خود مغرور شود، به مانند عزازیل (شیطان) می‌شود و مستحق لعن و نفرین می‌گردد. همچنین بیان می‌کند که اگر خداوند بر خطاهای بندگانش عفو نکند، نمی‌توان به مفهوم واقعی عفو دست یافت. در نهایت، به این نکته تأکید دارد که گناهان انسان‌ها می‌تواند به راحتی بخشیده شود، اما غرور در طاعت می‌تواند به عواقب خطرناکی منجر شود.