شمارهٔ ٧۶٣ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
طمع ابن یمین چیست ز کرم کرمت
خود بدانی چو در آن صرف کنی اندیشه
هست آن میوه که از لطف بود چهره نمای
دانه از باطن او همچو پری از شیشه
با همه لطف که دارد نخورم خون دلش
خرم آنکس که کند خوردن خونش پیشه
قوت خونش اگر در تن روباه رود
شیر گیری کند ار روی نهد در بیشه
ندهد این بجز آن راد که چون رنده بود
دور باد آنکه ترا شد سوی خود چون تیشه
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این اشعار به طمع و خیانت انسان‌ها اشاره می‌کند. او به زیبایی میوه و لطفی که خداوند به انسان‌ها عطا کرده، توجه دارد و می‌گوید که هر چند انسان‌ها از این لطف بهره‌مندند، اما نمی‌توانند بدون غم و درد دیگران از آنها استفاده کنند. همچنین، او به بی‌وفایی و نامردی بعضی از افراد اشاره می‌کند که به سادگی به دیگری آسیب می‌زنند. در نهایت، شاعر خواستار آن است که انسان‌ها از این ویژگی‌های منفی فاصله بگیرند و در زندگی خود فردی باوفا و نیکوکار باشند.