شمارهٔ ٧٧ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف اوضاع روزگار و شرایط انسانی می‌پردازد. شاعر بر این باور است که در زمانه‌ای که دنیای نا پایدار است، هیچ کس به صورت یکدل و پایدار یافت نمی‌شود. او به بی‌وفایی و ناپایداری افراد اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی کسانی چون میرزایان و علمای دینی نیز در ناپایداری مشابه به باد و خاک هستند. همچنین، شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که بر تخت سلطنت قرار گرفتن کسی ارزشمند نیست، مگر آنکه از افتخار و فضایل واقعی برخوردار باشد. او به این نتیجه می‌رسد که فردا ممکن است کسی از خوشبختی و سعادت برخوردار باشد، در حالی که امروز در حال سرگردانی و خماری در اثر خواسته‌های دنیوی است.