نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ٧٩٢ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

انقدر از متاع دنیاوی

که کفاف تو باشد ار طلبی

هم بفتوای عقل معذوری

هم بقول محمد عربی

زین فزون گر طلب کنی چه بود

روسبی خواهری و زن جلبی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به این نکته اشاره دارد که اگر انسان از متاع و نعمت‌های دنیوی آن‌قدر طلب کند که نیازهای او را برآورده کند، این کافی است. عقل و حکمت نیز تأکید می‌کند که بیش از این خواستن، باعث دردسر و زحمت خواهد شد. همچنین به نقل از محمد (ص)، اگر کسی بیش از نیاز خود طلب کند، ممکن است به مشکلاتی چون ایجاد روابط نادرست و نامطلوب منجر شود. در واقع، این شعر به محدودیت در خواسته‌ها و تبعات منفی در صورت زیاده‌خواهی اشاره دارد.