نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ٨٢۵ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفتعلن فاعلن مفتعلن فاعلن (منسرح مطوی مکشوف)

چه خوش بودی ایدل درین دیر فانی

که کس را بکس آشنائی نبودی

و گر بودی آنگه بیاران یکدل

فلک را سر بیوفائی نبودی

خوشست آشنائی بهم اهل دلرا

چه بودی که رسم جدائی نبودی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی لذت آشنایی و دوستی در دنیای فانی است. شاعر به زیبایی‌های دوستانه و اتحاد اهل دل اشاره می‌کند و از جدایی و ناپایداری دنیا سخن می‌گوید. او اگر همه با یکدیگر همدل و نزدیک بودند، دیگر بی‌وفایی و جدایی وجود نداشت. بنابراین، خوشی و زیبایی در ارتباطات عمیق انسانی نهفته است.