نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ٨٣٢ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)

خداوندا بر این عالیجنابت

کزو دارد فلک صد شرمساری

فراوان رنج بی راحت کشیدم

کنون سیر آمدم زین هرزه کاری

نخواهم کرد ازین پس عمر ضایع

کرم باشد گرم معذور داری

بحمدالله ندارم مال و جاهی

که بستانی بغیر من سپاری

چو من بر بینوائی دل نهادم

چرا باید تحمل کرد خواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر از خداوند درخواست می‌کند که به او کمک کند و از رنج‌هایی که کشیده، بگوید. او دیگر نمی‌خواهد عمرش را هدر دهد و از خداوند می‌خواهد که او را در این مسیر معذور دارد. او از نداشتن مال و مقامش شکرگزاری می‌کند و به این نکته اشاره می‌کند که چون خود را در موقعیت نیازمندی قرار داده، نیازی به تحمل خوارگی و ذلت ندارد.