شمارهٔ ٨٣٣ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
خداوندا بحق آن کرامت
که ما را در ازل کردی گرامی
بنزدیک ملایک نفس ما شد
بتعلیم اسامی از تو سامی
ز ما نادیده استحقاق احسان
لقد اعطیتها فوق المرامی
مرا کافتاد عقد صحت ذات
ز دستان فلک در بی نظامی
ز لطف خود بدین معنی نگه کن
و بدل حال سقمی بالسلامی
اذا ابدات بالاحسان تمم
فما الاحسان الا بالتمامی
بنام نیک نیزم هم بمیران
بود عمر مخلد نیکنامی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به درگاه خداوند دعا می‌کند و به بزرگداشت کرامت انسانی اشاره دارد. او از این که خداوند انسان را گرامی داشته و به او علم نام‌ها را آموخته، قدردانی می‌کند. شاعر به نادیده بودن شایستگی انسان برای دریافت لطف الهی اشاره کرده و از خداوند می‌خواهد که با لطف خود به او نگاه کند و حالش را بهبود بخشد. او همچنین بر این نکته تأکید دارد که احسان واقعی تنها با کامل بودن آن معنی می‌شود و از خدا درخواست می‌کند که او را با نام نیک و عمر طولانی در دنیا زینت دهد.