شمارهٔ ٨۴ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
بنام ایزد زهی خرم سرائی
که چون فردوس اعلی دلگشایست
هواش از اعتدال طبع دائم
چو انفاس مسیحا جان فزایست
غبار آستانش از خوش نسیمی
بسان ناف آهو مشک زایست
درو گر سوز باشد مشک و عودست
و گر نالد کسی آن چنگ و نایست
ز نور جام چون ماه تمامست
که چون مهر از جان ظلمت زدایست
بر اسرار فلک واقف توان شد
که همچون جام جم گیتی نمایست
چو بخشد سایه سقفش سعادت
چه جای سایه فر همایست
لطیف آمد عمارتهاش یکسر
بلی معمار او لطف خدایست
فلک حیران شود زین بیت معمور
چو بیند کش زمین آرام جایست
سرای است این ندانم یا بهشتست
بهشتست این ندانم یا سرایست
ز خلق خوش نسیم صاحب او
هوا دروی همیشه عطر سایست
صفا دروی چو رای صاحبش باد
که الحق با صفا و نیک رایست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن توصیفی زیبا از یک باغ یا سرای بهشتی است که به خاطر زیبایی و لطافتش ستایش شده است. نویسنده از هوای معتدل و خوش‌بو، فضایی دلگشا و روح‌افزا صحبت می‌کند و آن را با بهشت مقایسه می‌کند. او همچنین به نور و روشنی که در این فضا وجود دارد اشاره می‌کند و آن را به ماه و خورشید تشبیه می‌کند. در این مکان، حس آرامش و خوشی حاکم است و معمار این فضا را خداوند می‌داند. به‌طور کلی، متن به زیبایی، سعادت و لطافت این سرای آسمانی اشاره دارد.