شمارهٔ ٩٠ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
بزرگوار امیری که زبده کرم است
در انتساب حسینی و سیرتش حسن است
سر اکابر سادات مشرق و مغرب
عماد دولت و ملت علی بن حسن است
ملک صفات بزرگی که نطق فایح او
شکست رونق بازار نافه ختن است
ز نور مشعله رای انورش برقی
فروغ شمع زر اندود نیلگون لگن است
بزیر سایه عالی نهال همت او
درخت سدره و طوبی چو سبزه دمن است
جریده ئی برهی داد و عقل گفت اینست
سفینه ئی که در او بحر لؤلؤ عدن است
مثال داد که اثبات کن بر او ابیات
که طبع راست به بیت لطیف مفتتن است
ز امتثال ندیدم گزیر بیتی چند
اگر چه سخت رکیک و عظیم دلشکن است
نوشت خادم و گفتش خرد که لایق نیست
ولی اشارت مخدوم عذر خواه من است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن درباره شخصیتی برجسته به نام علی بن حسن است که او را با صفاتی چون نیکوکار، بزرگوار و دارای سیرتی حسینی توصیف می‌کند. او به عنوان سرآمد سادات در مشرق و مغرب شناخته می‌شود و نماد قدرت و ثبات دولت و ملت است. نطق و سخنانی پرمغز دارد که تأثیر زیادی بر جامعه می‌گذارد و ویژگی‌های او به ویژه درخشش خاصی دارد. همچنین این شخصیت نمادی از تلاش و همت درختی مانند سدره و طوبی را به تصویر می‌کشد. شاعر در انتها اشاره دارد که تحت تاثیر این شخصیت، اشعارش به آسانی روان می‌شود، حتی اگر برخی از ابیات سخت و سنگین باشند. همچنین از رابطه خود با خادم و عدم صلاحیت او سخن می‌گوید که به طور غیرمستقیم به محبت و احترام به این شخصیت اشاره دارد.