شمارهٔ ٨۵ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
بروز نکبت اگر برج قلعه فلکت
چو شاه کوکبه چرخ منزل و مأواست
یقین بدان و برو ظن مبر بهیچ طریق
که برج و باروی او همچو دامن صحراست
ولی چو لشکر دولت رخ آورد بمصاف
سواد دامن صحرا چو قلعه میناست
بدان قدر که تو جدی نمائی و جهدی
گمان مبر که دگرگون شود هر آنچه قضاست
تو کار خویش بفضل خدای کن تفویض
بروز دولت و نکبت که کار کار خداست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این اشعار به توصیف و تحلیل وضعیت انسان در برابر تقدیر و قضا و قدر می‌پردازد. شاعر به مخاطب می‌گوید که وضعیت‌های خوب و بد، مانند قصر و دژ، فقط در ذهن و احساس ما هستند و حقیقت تغییرناپذیر وجود دارد. او تأکید می‌کند که تلاش‌ها و جدیت شخصی مهم‌اند، اما نباید گمان کرد که تقدیر تغییر خواهد کرد. در نهایت، شاعر به اعتماد به خداوند و تفویض کارها به او توصیه می‌کند و می‌گوید که سرنوشت انسان، هم دولت و هم نکبت، در دست خداست.