شمارهٔ ٨٧٠ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
منم آنکس که در اشعار عذبم
نیابد هیچ طاعن جای طعنی
اگر ممدوح یابم مدح گویم
سزای آفرین از لفظ و معنی
همانا داستان باستانست
که وقتی حاتمی بودست و معنی
درین ایام باری این بزرگان
نیند الا سزای طعن و لعنی
فلک را دوش میگفتم که ما را
بجز آسایشی از تو طمع نی
فلک چون اینسخن بشنید گفتا
برو ابن یمین خب باش یعنی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بیان قدرت و جایگاه اشعار زیبای شاعر می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که هیچ انتقادی نمی‌تواند زیبایی و ارزش اشعارش را زیر سوال ببرد. او اگر ممدوحی پیدا کند، به ستایش او خواهد پرداخت و در واقع فقط سزاوار ستایش و تحسین است. شاعر به قصه‌های قدیمی اشاره می‌کند و از دوران حاتمی و شکوه معنای آن زمان یاد می‌کند. او می‌گوید که در این روزها فقط سزاوار طعن و لعن شده‌اند و به فلک می‌گوید که از آن چیزی جز آرامش نمی‌خواهد. فلک هم در پاسخ می‌گوید که باید محتاط باشد و به او هشدار می‌دهد.