شمارهٔ ۲۵۹ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این بیت به فردی اشاره می‌کند که از عاشقان است و ویژگی‌های خاصی دارد. او دارای دل افسرده و جانی پر از شوق است. این شخص نه لب و نه دهان مشخصی دارد، اما با وجود این، از زیبایی‌هایی مثل مشک و طلا و نقره بهره‌مند است که نماد زبانی خاص و زیباست. به طور کلی، شاعر به عواطف و حالات چنین فردی می‌پردازد.