شمارهٔ ۴۲۳ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و نورانی بودن محبوب خود (ایروی دلارای) اشاره می‌کند که مانند شمعی درخشان است. او از محبوب خود می‌خواهد که شبی کلبه‌اش را روشن کند و اگر هم بخندد، این خنده را به خاطر غم‌های خودش که در دل دارد، برمی‌گزیند و در نهایت با اشاره به اینکه از گریه‌اش می‌خندد، به تضاد شادی و غم در احساساتش اشاره می‌کند.