شمارهٔ ۴۴۷ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات شعر به مضامین امید و ترس اشاره دارند. شاعر از تجربه‌ی نداشته‌ی انسان‌ها درباره‌ی بهشت و دنیای دیگر صحبت می‌کند و می‌گوید که این امید و هراس ما به چیزی متکی است که فقط نام آن را شنیده‌ایم و هیچ نشانه‌ای از آن وجود ندارد. به بیان دیگر، انسان هیچ شناختی از آن جهان ندارد و تنها در تصور و نام آن به امید و ترس دچار است.