شمارهٔ ۶۴ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی و جذابیت کسی است که در قلب شاعر جا دارد. شاعر به تشبیه معشوق خود به درختی زیبا می‌پردازد و لبان او را به دریا و چشمانش را به جواهر تشبیه می‌کند. همچنین، یادآوری از لحظاتی شیرین و شفاف را با اشاره به آب روان در چشمانش بیان می‌کند که هنوز در یادش باقی مانده است.