شمارهٔ ۴ - در مدح حضرت صدیقه ی کبری علیهاالسلام گوید الهامی کرمانشاهی
الهامی کرمانشاهی / گزیدهٔ منظومهٔ «حسن منظر» / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)
این تا جوران عرش مسند
هستند ز گوهر محمد
مادر همه را بتول عذراست
کاو را لقب از خدای زهراست
آن عصمت کردگار بی چون
کز وهم صفات اوست بیرون
حواش کنیز و بنده آدم
عیسیش غلام و برده مریم
پذرفته وجود ازو فرشته
نی او ز فرشتگان سرشته
آن پردگی حجاب قدرت
یکدانه دُر محیط عصمت
زان دم که خدای آفریدش
جز دیده ی حق کسی ندیدش
مهر و مه ازو به حسن شهره
جاروب کش سراش زهره
آن کوست جنان سرادق او
جفتی چو علی است لایق او
زهرا که خدا حبیبه گفتش
جز شیر خدا نبود جفتش
یارب تو مرا به شوهر او
و آن باب بلند اختر او
بخشای گناه در قیامت
از بیم عذاب ده سلامت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن به ستایش مقام مادر مریم (عذرا) و شخصیت‌های بزرگ مذهبی همچون محمد و علی می‌پردازد. شاعر از عصمت و ویژگی‌های خاص این شخصیت‌ها صحبت می‌کند و اشاره می‌کند که همه چیز از عذرا آمده و او مقام والایی نزد خدا دارد. در ادامه، به جایگاه علی به عنوان همسر زهرا و رابطه نزدیکی که این دو دارند، اشاره می‌کند و از خداوند درخواست می‌کند تا در روز قیامت گناهانش را ببخشد و او را از عذاب نجات دهد. به طور کلی، متن به عظمت و جایگاه روحانی این شخصیت‌ها و طلب مغفرت از خداوند می‌پردازد.