شمارهٔ ۱۲ امامی هروی
امامی هروی / مقطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
ای بزرگی که با نسیم وفات
بوی شب‌بوی درنمی‌گنجد
بر در جاهت ارچه چرخ شدست
توی در توی درنمی‌گنجد
پس و را بندهٔ بلای دل است
کهنه و نوی درنمی‌گنجد
پیش عشق من و لطافت یار
که دل و خوی در نمی‌گنجد
گل حسن است و با لطافت رو
گل خودروی درنمی‌گنجد
در جهانی که چین طره تست
چین ابروی درنمی‌گنجد
دوش می‌گفت رنجه شو تو ولیک
چه کنم موی در نمی‌گنجد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر دربارهٔ عظمت و زیبایی یک محبوب است که با وجود همهٔ ویژگی‌های خاصش، نمی‌توان او را در قالب‌ها و محدودیت‌های دنیای مادی گنجاند. شاعر به نمادهایی مانند بوی شب، چرخ‌وفلک و لطافت عشق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که احساسات و زیبایی‌های دل در این دنیای فانی نمی‌گنجد. همچنین اشاره به گل حسن و چین ابرو به عنوان جلوه‌های خاص محبوب دارد که به انسان احساس عشق و حیرت می‌دهد. در نهایت، شاعر با بیان این‌که "موی در نمی‌گنجد"، به محدودیت‌های انسانی در درک و وصف عشق و زیبایی اشاره می‌کند.