غزل شمارهٔ ۱۳ عراقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به تصویری از ساقی می‌پردازد که با لیوان شراب به مجلس می‌آید و حالتی سرمست و شاداب دارد. او از توبه‌های نادرست خود و شکستن آن‌ها سخن می‌گوید و به مشکلات و فتنه‌های روزگار اشاره می‌کند. شاعر احساس می‌کند که در حال حاضر تنها و نیمه‌جان است. دل و عاشقی که از آن غافل بوده را به زلف ساقی نسبت می‌دهد. دیوانگی و آشفته حالی او به خاطر زیبایی ساقی و زلف‌هایش است. او در سایه زلف ساقی آرامش می‌یابد و از نیکی و بدی‌های دنیا رها می‌شود. سپس وقتی به زیبایی ساقی می‌نگرد، از سایه‌اش خارج می‌شود و در انتها به ما یادآوری می‌کند که دل را در سایه غیرخواستنی جستجو نکنیم زیرا ذره‌ای که به آفتاب پیوسته است، نمی‌تواند در سایه باقی بماند.