غزل شمارهٔ ۱۴۸ عراقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و آتش آن است. شاعر می‌گوید که دلی که به عشق می‌سوزد هیچ نگرانی از آتش جهنم ندارد و از عذاب‌های آن نمی‌هراسد. او به زیبایی به قدرت عشق اشاره می‌کند که حتی در آتش هم دلی شاداب و بی‌باک خواهد داشت. شاعر حسرت می‌خورد که چرا عشق او را به آتش نمی‌کشاند و دلش پر از درد و غم است. او از شوق و محبت خود یاد می‌کند و می‌گوید که این شعله باید هر چیز غیر از معشوق را بسوزاند. در انتها، او به حال عراقی (عاشق) اشاره می‌کند و می‌خواهد که برای دل سوخته‌اش آب ریزد و بر خاک ببارد. در کل، این شعر نشان‌دهنده قدرت و شدت عشق و تأثیر عمیق آن بر دل عاشق است.