غزل شمارهٔ ۱۵۷ عراقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به ناامیدی و درد و رنجی که از جدایی معشوقش دارد، اشاره می‌کند. او خود را در دام مشکلات و غم‌ها می‌بیند و احساس می‌کند که از محبت و لطف معشوقش دور افتاده است. شاعر از روزهایی یاد می‌کند که امیدوار بوده و به خاطر بی‌محبتی معشوقش حالا در فقر و درماندگی به سر می‌برد. او در نهایت ابراز امیدواری می‌کند که روزی وضعیتش بهبود یابد و بر سر درگاه خداوند به لطف و رحمت برسد، و از عراقی می‌خواهد که نگران او نباشد زیرا همچنان به درگاه خدا امیدوار است.