غزل شمارهٔ ۱۶۰ عراقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از ساقی می‌خواهد اگر نمی‌تواند شراب به او بدهد، حداقل خونش را به جای آب بدهد. او بیان می‌کند که جگرش به خاطر عشق به معشوقش دچار درد و ناراحتی شده و از او می‌خواهد که با شراب، دلش را روشن کند. شاعر حسرت فراق را به تصویر می‌کشد و نیاز به تسکین دارد. همچنین اشاره به اینکه در کیسه‌اش پولی نیست و امیدوار است که ساقی به او کمک کند و با جشنی از شراب، او را از غم و رنج رهایی بخشد.