غزل شمارهٔ ۱۷ عراقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به شور و هیجان ناشی از زیبایی معشوق اشاره دارد. شاعر از میکده‌ای سخن می‌گوید که همه جا را پر از شور و غوغا کرده است. او از شنونده می‌خواهد که به تماشای زیبایی معشوق بیاید، زیرا چهره آن محبوب در جهان نمایی هویداست. شاعر به زیبایی‌های معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر گل هم رنگی ندارد، زیبایی محبوب به قدری هست که چشم و دل را می‌رباید. همچنین او به قدرت جاذبه زیبایی معشوق نسبت به دیگران و گیاهان اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر بویی از گل‌ها به مشام می‌رسد، این زیبایی و جذابیت محبوب است که ما را به سوی صحرا می‌کشاند. در نهایت، شاعر می‌گوید که جز زیبایی و جذابیت معشوق، هیچ زیبایی دیگری را نمی‌بیند.