غزل شمارهٔ ۲۱۷ عراقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این اشعار از معشوق درخواست می‌کند که به او آسیبی نرساند و او را نرنجاند. او می‌گوید که از درد و رنجی که به خاطر فراق و جدایی از معشوق کشیده است رنج می‌برد و نمی‌خواهد که کسی به حال او ایرادی بگیرد. او به معشوق می‌گوید که اگر نمی‌خواهد او را بکشد، لااقل او را دچار درد و غم نکند. در نهایت، شاعر خواستار عفو و بخشش به خاطر اشتباهاتش است و از معشوق می‌خواهد که او را در این وضعیت دردناک رها کند.