غزل شمارهٔ ۲۱۸ عراقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به احساس درد و غم ناشی از جدایی و دوری از محبوب خود می‌پردازد. او از معشوق می‌خواهد که او را رها نکند و به خاطر هجرانش، غم و غصه‌ای بر دلش نگذارد. شاعر درخواست می‌کند که در تنهایی و بی‌کسی‌اش، به او رحم کند و به یاد داشته باشد که این جدایی برایش طاقت‌فرسا است. همچنین از محبوب می‌خواهد که در قبال اشتباهاتش او را نبخشد و زیان نکند. در نهایت، شاعر از محبوب می‌خواهد که با او مانند دیگران رفتار نکند و به او جفا نرساند، زیرا او خود را در مقام یک فرد غریب و خسته دل می‌بیند.