غزل شمارهٔ ۲۱۹ عراقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی رنج و درد عاشقانه است. شاعر از معشوقه‌اش می‌خواهد که او را غمگین نکند و از خود دور نگرداند؛ چرا که او به خاطر عشق به او، به شدت رنج می‌برد. او از معشوق می‌خواهد که بیش از این به او ستم نکند و از بی‌محبتی‌اش بکاهد. شاعر تأکید می‌کند که حتی اگر معشوق با او مهربان نباشد، حداقل دعا کند و نفرین نکند. او عشقش را فدای معشوق می‌کند و از او می‌خواهد که به جای کین و عتاب، بر عشق و محبت تاکید کند. در نهایت، شاعر نوید می‌دهد که هر چه بر او روا باشد، تحمل می‌کند، اما دوست ندارد که محبتش تبدیل به کینه شود.