غزل شمارهٔ ۲۴۲ عراقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از درد و رنجی که ناشی از بی‌محلی معشوق است سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که معشوق به خوبی‌اش دل بسته و او را عاشق کرده، اما خودش هیچ توجهی به او ندارد و همچنان در آرامش و آسایش است. شاعر از نادیده گرفته شدن و عدم وفا و دوستی شکایت دارد و آرزو می‌کند که ای کاش می‌دانست معشوق هرگز یک لحظه با او خوش نبوده و این رفتار به او آسیب زده است. در نهایت شاعر از احساس تنهایی و محنتی که بر او گذشته می‌گوید.