غزل شمارهٔ ۲۶۷ عراقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از لذت‌های زندگی و دیدار دوستان سخن می‌گوید. او از دوستانش می‌خواهد که در روز دیدار جمع شوند و از می‌گساری لذت ببرند. شاعر به توبه و زهد نفاقی خود اشاره می‌کند و می‌خواهد که از بندهای خود آزاد شود. او از یار می‌خواهد تا جامی دیگر به او بدهد و اگر باده‌ای باقی نمانده، از شراب خوشبو درخواست می‌کند. همچنین، شاعر از احساس ناکامی و هجران سخن می‌گوید و می‌خواهد که عشق و وصال یار او را شاد کند، چرا که دیگر طاقت دوری را ندارد.