غزل شمارهٔ ۲۹۹ عراقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از جستجوی دوست و محبوب خود سخن می‌گوید. او در هر گوشه‌ای می‌چرخد و نشان دوستانه‌ای نمی‌یابد. حتی اگر بویی از وصال او به مشامش برسد، آن لحظه نمی‌تواند باقی بماند و در کنار محبت، بلایی بر جان او نازل می‌شود. او از شدت عشق و غم به حالتی رنجور و بیمار درآمده و در خود احساس تنگی و تنهایی می‌کند. شاعر به بیان عذاب و محنتی که از دوری محبوب بر او وارد شده، می‌پردازد و می‌گوید که حتی با وجود رنج‌ها و مشکلات، در جستجوی وصال محبوبش ناامید نمی‌شود. به طور کلی، شعر حالتی از غم و حسرت را در جستجوی دوست و عشق واقعی بیان می‌کند.