غزل شمارهٔ ۳۰۵ عراقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از دلتنگی و فاصله از محبوبش صحبت می‌کند. او می‌گوید که نه بویی از محبوبش به او رسیده و نه در کنار اوست. افکارش درگیر یاد محبوب و درد جدایی است و به شدت آرزوی وصال او را دارد. هرچند می‌داند که به محبوبش نخواهد رسید، اما تصور او هم او را شاد می‌کند. شاعر به عشق و آرزوهایش اشاره می‌کند و در نهایت در دلش شعله‌ای از عشق و دیوانگی نسبت به محبوبش وجود دارد که او را به شدت دلبسته کرده است.