غزل شمارهٔ ۳۳ عراقی
عراقی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
کی ببینم چهرهٔ زیبای دوست؟
کی ببوسم لعل شکرخای دوست؟
کی درآویزم به دام زلف یار؟
کی نهم یک لحظه سر بر پای دوست؟
کی برافشانم به روی دوست جان؟
کی بگیرم زلف مشک‌آسای دوست؟
این چنین پیدا، ز ما پنهان چراست؟
طلعت خوب جهان پیمای دوست
همچو چشم دوست بیمارم، کجاست
شکری زان لعل جان‌افزای دوست؟
در دل تنگم نمی‌گنجد جهان
خود نگنجد دشمن اندر جای دوست
دشمنم گوید که: ترک دوست گیر
من به رغم دشمنان جویای دوست
چون عراقی، واله و شیدا شدی
دشمن ار دیدی رخ زیبای دوست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به احساس عمیق عشق و longing اشاره دارد. شاعر در آن به دنبال دیدن چهره زیبای محبوبش و باطل کردن حسرتش است. او از عشقش سخن می‌گوید و به زلف و لب‌های محبوب اشاره می‌کند. همچنین، او به احساس تنهایی و تنگی دلش اشاره دارد که در absence محبوب حس می‌کند. در نهایت، شاعر به اوج محبت و وفاداری‌اش به دوست، حتی در برابر دشمنان، تأکید می‌کند و خود را شیدای آن دوست می‌داند.