رباعی شمارهٔ ۱۵۵ عراقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر آرزو دارد که بداند خود کیست تا بتواند در نظر دیگران بهتر زندگی کند. او حسرت عمر از دست رفته را می‌خورد و احساس می‌کند که بدنش فقط در طول شب و روز دیده شده و به این موضوع بسیار دل‌نگران است.