رباعی شمارهٔ ۶۰ عراقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر از زوال عمر و کم شدن نیرو و نشاط خود سخن می‌گوید. او می‌گوید که دیگر چیزی از شفق (نور اولیه زندگی) و گلشن (شادی و زیبایی) در وجودش نمانده و از دفتر زندگی‌اش تنها وزنی (یا اثر) باقی نمانده است. در نهایت، از دیگران می‌خواهد که این را درک کنند که او دیگر رمق و توانی برای ادامه ندارد.