رباعی شمارهٔ ۶۹ عراقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیان می‌کند که دل و جان انسان تنها به چیزهای زیبا و دلنشین سپرده می‌شوند. دل فقط به زلف‌های زیبا و جان تنها به لب‌های خوش‌رنگ و دلنشین داده می‌شوند. در حضور معشوق، اگر کسی عاشق نباشد، نباید به او توجه کرد.