شمارهٔ ۷ - زندگی و مرگ من میرزاده عشقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احوالات انسانی گرسنه و برهنه اشاره دارد که نماد ضعف و نیاز است. شاعر خود را به شیر تشبیه می‌کند که گرسنه و خالی است و هیچ‌کس به او کمک نمی‌کند. او از درد دلش به مانند طبل تهی ناله می‌کند و این ناله‌ها باعث ایجاد تأثیر بیشتری می‌شود. شاعر به عزت نفس خود اشاره می‌کند و می‌گوید که خوراکش خون دل و اشک چشمش است. او خودش را بی‌سر و وضع و گرسنه مانند بسیاری از بزرگان می‌بیند و در نهایت به انزوای انسانی اشاره می‌کند که فقط عشق مرده‌ها او را احاطه کرده است.