شمارهٔ ۱۰ - یک عمر آه و ناله میرزاده عشقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به ناامیدی و بی‌توجهی به وطن‌پرستی در ایران اشاره می‌کند. او از سرزنش و شکایت‌های طولانی مدت خسته شده و به این نتیجه می‌رسد که نمی‌خواهد خود را درگیر سرنوشت یک کشور کند که به نظر نمی‌رسد وطن‌پرستی در آن مورد توجه قرار گیرد. در انتها، او به کنایه به وضعی که در کشورش حاکم است، به انتقاد از وضعیت موجود می‌پردازد و از عدم حس وطن‌دوستی در مردم گله می‌کند.